რაც უფრო დიდია ტრამპისა და პუტინის ზეწოლა, მით უფრო ხმამაღლა მოიხსენიებს ბევრი ევროკავშირს, როგორც ევროპის ხსნას, თუმცა, ამ გამოფიტულ თანამეგობრობას თუ შევხედავთ, იმედი ნაკლებად რჩება, – ამის შესახებ გერმანული გამოცემა Der Spiegel-ის სტატიაში ვკითხულობთ.
როგორც გამოცემა წერს, დღესდღეობით ამბობენ, რომ ევროპამ ტრამპსა და პუტინს სუვერენიტეტით უნდა დაუპირისპირდეს. ეს ჟღერს, როგორც ნათელი და გადაწყვეტილებით აღსავსე პოზიცია – თითქოს არსებობდეს ევროპა, რომელიც ერთხმად ლაპარაკობს, თუმცა, ეს ხმა არ ისმის.
“27 წევრ სახელმწიფოს შორის ძირითადი საკითხების მიმართ ღრმა დაპირისპირებაა, განსაკუთრებით აშშ-სა და რუსეთის ნეოიმპერიული ამბიციების ფონზე. უნგრეთში ვიქტორ ორბანი მმართველობს, რომლის „არალიბერალური დემოკრატია“ უკვე გლობალური მაგალითია სასამართლოებისა და მედიის თავისუფლების წინააღმდეგ მიმართულ შეტევებისთვის. ორბანი მრავალი წელია პოზიციონირებს როგორც ლიბერალური დემოკრატიის ანტიპოდი და ტრამპი და მისი მოკავშირეები მას შთაგონების წყაროდ მიიჩნევენ.
პოლონეთში, იტალიაში, სლოვაკეთსა და ჩეხეთში, მემარჯვენე პოპულისტები მართავდნენ ან ამჟამად არიან მმართველობაში, რომლებიც ევროკავშირს პოლიტიკურ ერთობად კი არა, დესტრუქციულ ძალად მიიჩნევენ. საფრანგეთში ნაციონალისტებს შეუძლიათ ჟორდან ბარდელასთან ერთად, შემდეგ საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვონ. გერმანიაშიც კი, ალის ვაიდელის (AfD) კანცლერის თანამდებობა აღარ არის გამორიცხული, რომლის პარტიაც ღიად საუბრობს ევროკავშირიდან გასვლაზე. როგორც საფრანგეთში, ასევე გერმანიაში, როგორც ნაციონალური ასამბლეა, ისე AfD, დემონსტრაციულად ინარჩუნებენ პოლიტიკურ, პერსონალურ ან ფინანსურ კავშირებს რუსეთთან.” – წერს სტატიის ავტორი, საბინ რენეფანცი.
მისი შეფასებით, ევროკავშირის წარმოშობის გახსენებისას, ამჟამინდელი სიტუაცია საგანგაშო ჩანს. ევროპა დაიწყო, როგორც ეკონომიკური პროექტი მეორე მსოფლიო ომის ნანგრევებზე, თავდაპირველად გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკასა და საფრანგეთს შორის. ეს ალიანსი გადაიქცა სამშვიდობო პროექტად უზარმაზარი მიმზიდველობით, ვინაიდან, ევროპა კეთილდღეობას, უსაფრთხოებას და თავისუფლებას გვპირდებოდა.
“2010-2015 წლებში ევროს კრიზისმა ნათლად აჩვენა, თუ რამდენად მყიფე იყო ევროპული სოლიდარობა. გერმანიაში გაჩნდა შიში „ტრანსფერული კავშირის“ შექმნის, სხვების მუდმივად გადახდის აუცილებლობის შესახებ. მედიაში ხშირად ისმოდა სტერეოტიპები სავარაუდოდ ზარმაცი სამხრეთ ევროპელების წინააღმდეგ.” – ვკითხულობთ სტატიაში.
როგორც ავტორი აცხადებს, ევროპამ ნეოიმპერიალისტური მმართველობის დროს თავისი სუვერენიტეტი უნდა განამტკიცოს. თუმცა, სუვერენიტეტი მხოლოდ შეიარაღების პროგრამებიდან არ წარმოიშობა. ის პოლიტიკური ერთიანობიდან, ნდობიდან და კონფლიქტების ერთად გადაჭრის სურვილიდან გამომდინარეობს, მათზე მორალიზაციის ან დაუსრულებლად გადადების გარეშე.
“დღეს ევროპულ პოლიტიკაში ყველაზე დაბალი საერთო მნიშვნელი გადაიარაღებაა. შეიძლება ვინმემ ეს აუცილებლად ჩათვალოს. მაგრამ ნუ მოვიტყუებთ თავს: შეკავება ევროპული პროექტი არ არის. ევროკავშირი დაღლილი ჩანს. ის არ იშლება, არ კარგავს ეფექტურობას, მაგრამ შინაგანად დასუსტებულია. ტექნიკურად ის კვლავ ფუნქციონირებს კონტრაქტის საფუძველზე. მაგრამ თითქმის აღარ არის დამაჯერებელი. ევროპა არსებობს, მაგრამ აღარ ატარებს საკუთარ მისიას.
დიდი ხნის განმავლობაში, ევროკავშირის დასასრული წარმოუდგენლად ითვლებოდა. დღეს ეს, პირველ რიგში, უსიამოვნო აზრია, რომელზეც საუბარი არავის უყვარს. არ გამიკვირდება, თუ ევროკავშირი ათ წელიწადში შეწყვეტს არსებობას. არა დიდი აფეთქებით, არამედ აქტუალობის თანდათანობითი დაკარგვის გზით. ხელშეკრულებები შენარჩუნდება, როგორც შენობები. მხოლოდ მათ საფუძვლად არსებული პოლიტიკური იდეა გაქრება.” – ვკითხულობთ Der Spiegel-ის მიერ გამოქვეყნებულ სტატიაში.
